Dagboek van de aardbeving: verslag van Jan Hoet
Kijk voor alle nieuws sinds 14 november 2010 bij Nieuwsbrieven.

Zaterdag 13 november

Dag Allemaal,

Gisteren en vandaag hebben we hier weer een korte aardschok gevoeld. Deze voormiddag om kwart voor twaalf, terwijl ik, samen met Roselène, deelnam een vergadering van de "Akademi Kreyòl", op de tweede verdieping van een huis dat aan de universiteit behoort. Ik voelde duidelijk de korte aardschok. Eén van de deelnemers vluchtte meteen het huis uit en keerde niet meer terug. De beving was zo vlug voorbij dat we zelfs geen tijd hadden om paniekerig te worden. Achteraf bleek dat er nergens schade noch slachtoffers waren, maar wel heel wat paniek. De geruchten gaan hier dat we ons voor het einde van de maand aan nieuwe bevingen mogen verwachten .... Dat alles schept nieuwe psychoses. We leven hier echt in een vicieuze rampencircel die heel hard aan het zenuwstelsel werkt. Aardbeving(en), wervelstormen en een cholera epidemie ...... Wat krijgt Haïti nog meer op zijn boterham ???

De wervelstorm Tomas maakte heel wat schade door wateroverlast. Dit vooral aan akkers. Er zou heel wat vee zijn verloren gegaan. Er zouden enkele doden zijn in de meest getroffen zones (Les Cayes, Jérémie). In Port-au-Prince alles bijeen geen noemenswaardige materiele schade. Wel heel wat bijkomende mizerie bij de mensen in de tentenkampen.

De cholera epidemie kent een opflakkering. Er zijn nu al 600 doden gemeld. Ook in Port-au-Prince zijn enkele gevallen waargenomen. Daar groeit de ongerustheid bij de mensen ook. Heel de dag door geven de radio's spots ingezonden door het ministerie van gezondheid.

We nemen hier in huis alle mogelijke voorzorgen om ons te beschermen. Alle activiteiten blijven nu nog normaal doorlopen.

Er zijn sectoren in de samenleving die zouden willen dat de verkiezingen worden uitgesteld, omwille van deze rampensituatie. Maar tot nu toe houdt men van officiele kant voet bij stek dat ze degelijk wel zullen doorgaan op 28 november. De kiescampagne gaat ook onverdroten verder. Sommige kandidaten nemen gebruik van de huidige situatie om daarmee hun imago kracht bij te zetten.
tot zover

Groetjes
Jan Hoet

Zaterdag 6 november

Hier is er groot alarm in verband met de storm Thomas, die aan Haiti aan 't voorbijkomen is. Sinds gisteravond regent het hier in Port-au-Prince onophoudelijk met hier en daar wateroverlast. De ellende in de tentenkampen is groot. Gisteren en vandaag bleven alle scholen dicht. De storm zou vooral zorgen brengen voor het Oosten van het land (De streek van Les Cayes en Jeremie). Hier in Port-au-Prince zal het alles bijeen nog meevallen. Geen grote rukwinden gehad en buiten de wateroverlast zal het grootste leed nu al geleden zijn.

De cholera épidémie die hier rond 19 oktober uitbrak is een andere grote zorg voor het haitiaanse volk. Daar is het vooral de streek van de Artibonite en de Plateau Central die getroffen is. Tot nu toe zouden er een 400 doden zijn. In Port-au-Prince zelf nog geen gevallen van overlijden door cholera, officieel gemeld. Via de media wordt een sterke campagne gevoerd om de mensen te motiveren alle middelen die binnen hun bereik liggen te gebruiken om zich te beschermen. Verder zoeken ze een zondebok om de schuld van deze epidemie te geven. Over de radio zeiden ze dat het virus is binnengebracht door Nepalese blauwhelmen, die, zelf blijkbaar immuun aan deze ziekte, een bijrivier van de Artibonite zouden besmet hebben met uitwerpselen.

Voor de rest ben ik dagelijks (behalve vandaag dan) op de baan op zoek naar een geschikt terrein voor het project. Gisteren nog een aanbod gehad voor een mooi gelegen en heel bereikbaar terrein, van 36 meter op 36. Het ziet er naar uit dat we een optie zullen moeten nemen op twee terreinen die niet te ver uit elkaar liggen, die dan elk een deel van het project kunnen opvangen. Eén voor het sportcomplex en één voor het onthaalhuis. Het probleem zal het prijskaartje zijn. Het is ondertussen duidelijk dat ik niet op officiele instanties moet rekenen om een terrein vast te krijgen. Ministeries zijn hier met alles bezig behalve met hetgeen ze zouden moeten doen. Met de verkiezingen voor de deur is het weer eens duidelijk dat Haiti geen regering heeft maar wel een bende corrupte en ambitieuze politiekers.

Hopelijk zie ik binnen een paar weken klaar.

Dinsdag 26 oktober

Ja Haiti krijgt weer nieuwe klappen. Vorige week maandag noteerde men de eerste gevallen van Cholera. De Artibonite provincie en de centrale plateau zijn (voorlopig) het zwaarst getroffen. Daar telt men nu reeds meer dan 200 doden. In Port-au-Prince werden gisteren 5 gevallen gemeld. Echte paniek is er nog niet maar de ongerustheid over wat mogelijks nog komen moet staat op alle gezichten te lezen. We nemen alle mogelijke voorzorgen om ons tegen deze epidemie te beschermen. Hopelijk krijgen ze deze onder controle.

Ik ben ondertussen al drie weken terug "thuis" en draai weer op topsnelheid. Ik steek veel tijd in het zoeken naar grond en kreeg enkele interessante (maar dure) aanbiedingen. Tenzij er toch een aanbod van de gemeente Tabarre komt zie ik als enige oplossing tot nu toe, de aankoop van twee perceeltjes in Delmas 19.

Het dochterje van Hélène (volgens de kinderen hier zou het Olga als naam krijgen), werd ondertusasen al geopereerd en volgens de laatste berichten stellen moeder en dochterje het goed.

Genegen, Jan

Vrijdag 4 juni

Ik zet mij aan de computer, doodmoe na een lange dag maar tevreden voor het wellukken ervan. Ja vanmorgen was ik om 6 uur al in Croix de Missions waar de container klaar stond om opengemaakt te worden. Alles kwam in perfecte staat toe en blijkbaar ontbreekt er niets aan de opgegeven inhoud ervan. We haalden hem leeg en alles werd meteen opgeladen op een vrachtwagen voor de gelegenheid ingehuurd en mijn eigen minibus. Om 1 uur waren we ermee thuis. De kinderen hebben gezwoegd om alle pakken en dozen binnen te kunnen opstapelen. Heel wat spullen waren zeer welkom, zoals beddegoed, lakens, handdoeken en het goede keukengerei. Vanavond bouwden de kinderen zowaar een feestje terwijl ze een deel van de opgezonden kleding kregen toegewezen. Ze straalden van tevredenheid.

Vanmiddag had ik een goed contact met Mr Jason Valbrun, die zeer actief is hier in de sportwereld, vooral dan in Basketbal. Hij stelde een soort partenariaat voor op sportgebied en dacht ons te kunnen helpen aan een terrein te geraken. Volgende week zal ik ook enkele terreinen gaan bezoeken. Hopelijk heb ik een oplossing voor begin augustus.

Nogmaals een stevig dankwoordje aan Bieke en Peggy voor de container. Het was meer dan een sinterklaasgeschenk !

Neem ook een kijkje in de rubriek foto's voor enkele foto's bij dit dagboek bericht.

Zaterdag 22 mei

Sinds deze namiddag heb ik weer toegang tot internet hier bij mij "Thuis" In mijn nieuwe woonst. Ze kwamen vandaag de installatie doen. Het was een tweede poging, want het bleek dat mijn schotelantenne en het LDM stuk toch onbruikbaar waren geworden door de aardbeving. Ze plaatsten dus een nieuwe .... Gisteren deed ik het laatste deel van mijn verhuis en bracht dus ook mijn computer mee. Die is wel ongehavend door de ramp geraakt.

Ik was vanaf de 14 de mei tot vorige dinsdag in Licey al Medio, in de Dominikaanse Republiek, waar we aan een volleybaltornooi deelnamen met onze meisjes en jongensploeg. We deden de reis met onze eigen bus. Onze meisjes verloren al hun wedstrijden en de jongens, na de gastploeg te hebben uitgeschakeld, verloren de finale van een andere ploeg uit Haiti. Despondanks genoten allen van deze uitstap.

Ik ben nu dus terug thuis in een nieuwe woning. We zijn weer terug voltallig op twee van de meisjes na (Nadège en Josiane). Josiane blijft schoollopen in Cap Haitien, waar ze thuis is bij haar zuster en Nadège, die een goeie job heeft gevonden denkt eraan zich op haar eigen te organiseren. Van de jongens zijn er Jasmin en Junior. De andere drie bliiven voorlopig nog in hun geboortestreek. Ik stuur een van de dagen enkele fotos op. Het huis valt erg goed mee en de sfeer tussen de kostgangers is zeer goed.

Stuk voor stuk maken we het huis bewoonbaar. Ik zorgde al voor de ontbrekende bedden en enkele kasten en kocht een nieuwe ijskast aan.

Met een hartelijke groet vanuit Haiti

Dinsdag 11 mei

Sinds vorige week donderdag geen middel om op internet te geraken. Ik ben nu in Tabarre in ons vormingshuis voor een vergadering en luk er vanmiddag in te mailen.

We verhuisden vorige dinsdag naar de Ruelle de Fontenay 5 bis / Delmas 75. Maar we zitten er tot nu toe nog steeds op een 'schuppensteel'. Het huis was nog niet in orde. geen elektriciteit, geen water in de citerne, enz ... We beginnen nu stilaan ons er wat beter te organiseren. En het huis loopt ook stilaan terug vol. De meeste kinderen komen stilaan terug binnen.

Vorige zondag waren de gasten van VTM hier bij mij de ganse voormiddag. Ze gingen mee naar de eucharistieviering, dan naar wat eens het huis was en dan naar een tentenkamp en tenslotte in mijn nieuwe woonst. Dit voor een uitzending van donderdagavond om 10 uur (Telefacts ?)

Dinsdag 4 mei

We verhuizen pas morgen. Ik kreeg gisteren de vrachtwagen om de grote verhuis te doen niet vast. En zaterdag 1 mei was hier een congédag en hadden we een welgelukte sportdag met onze Banzai jongeren (100 deelnemers). Ik ging vanmorgen nog wel eens naar het huis kijken en moest mijn ongenoegen laten zien over het feit dat er nog heel wat niet in orde was. In elk geval hoop ik morgenavond in mijn nieuwe thuis te zijn. Kort na de middag hadden we hier weer een korte maar krachtige aardbeving. We waren een snackje gaan eten in "Epi d'Or" op Delmas, toen plots de aarde weer trilde. Op een weerlicht was de helft van de mensen die in de eetzaal van het snack restaurant waren op straat. Heel wat paniek, zonder enige schade. Maar heel Port-au-prince spreekt er weer over. En daarmee groeit de angst voor beton nog meer.

Zondag 18 april

We zijn nu al weer meer dan drie maanden na die fatale aardbeving. De voorbije week hadden we 4 nachten aan een stuk regen. Daarmee was er heel wat bijkomende ellende voor mensen die in tenten logeren. Sinds vrijdag bleef het weer droog.

Vanaf de maandag na Pasen schakelde het opruimingswerk over naar een hogere versnelling. Overal worden huizen die plat liggen verder afgebroken en het puin geruimd. Daarvoor worden dagloners ingeschakeld, zie ik met een T-Shirt van USAID. Vrachtwagens rijden af en aan om het puin ergens te gaan storten.

Ik ga verder met mijn opzoekingen naar een terrein voor de bouw van het project Mamosa-Banzaï. Ik lukte de burgemeester van Delmas te bereiken, maar die liet me verstaan dat er in zijn gemeente geen grond beschikbaar was. Alle open terreinen waren ingepalmd voor tentenkampen. Ik trok vorige maandag naar het ministerie van de sport waar de directrice van de Sectie “Sport” een oud volleybalspeelster is. Ze deed me er een brief afgeven voor de minister (de heer Evans Lescouflair) waarin ik mijn vraag naar een stuk grond voor de bouw van het project voorlegde. Ze zou mijn vraag een steuntje geven. Woensdag ben ik op het ministerie uitgenodigd voor een vergadering met de generale directeur (juist onder de minister).

Gisteren kreeg ik telefoon om me te laten weten dat er een terrein te koop is in Delmas 83. Ik ga daar alleszins morgen of overmorgen eens naar kijken. Het zou een ideale ligging zijn.

Vrijdag werd het huurcontract voor de woning waarin ik zal intrekken getekend. Vanaf 1 mei kan ik erin. De woning werd door officiële instanties aan een expertise onderworpen en veilig verklaard. Ze zijn nu druk bezig met het huis helemaal in orde te zetten. Dus nog 12 dagen geduld en dan verhuis ik met mijn kostgangers naar de nieuwe (voorlopige) Mamosa locatie. Het adres is : Ruelle de Fontenay 5 bis / Delmas 75.

Gisteren zaterdag hielden we onze 4º sportdag. Er waren meer dan 80 kinderen die dit keer deelnamen. Ik kon zelf niet aanwezig zijn omdat we met de scheutisten van de zone Port-au-Prince recollectie hadden. Maar de goede gang van zaken werd verzekerd door de trainers van onze sportbond. Ik reed de kinderen om halfeen weer terug naar de plaats waar ik ze ’s morgens vroeg had opgepikt en ze staken hun tevredenheid over deze activiteiten niet onder stoelen of banken.

Ze vertelden me ook dat de autoriteiten beginnen druk uit te oefenen op hun families opdat ze het tentenkamp waar ze logeren zouden verlaten. De families die in de wijk Delmas wonen zouden dan in tenten worden ondergebracht in Corail, een gehucht nog vrij onbewoond op een goede tien km ten Noorden van Port-au-Prince. Ze zouden voor het begin van Juni moeten vertrekken van de locatie waar ze nu zijn. Vele mensen tonen verzet tegen deze gang van zaken …

Met nog eens een speciaal woordje van dank aan alle Mamosa-vrienden, die op één of andere manier bijdragen om Mamosa te doen voortleven.

Tot een volgende keer met enkele bedenkingen rond de gang van zaken hier. Warme groeten uit Haiti.

Maandag 5 april

Een dagje te laat om aan alle familieleden, vrienden en weldoeners mijn beste wensen voor een vreugdevol paasfeest te sturen. Ik vierde Pasen dit jaar in Aquin, een mooi stadje op 140 km ten Zuiden van Port-au-Prince, waar onze spelers en speelsters deelnamen aan het paastornooi volleybal, ter gelegenheid van een foire die daar traditioneel wordt georganiseerd. Ik trok er heen met een volle “Banzaï-bus” (60 man) op vrijdagnamiddag. Onze meisjes en jongens speelden op zaterdag. Ze verloren hun wedstrijden, maar het feit samen enkele dagen op tocht te zijn deed hun deugd en ik deelde aan deze voldoening. Ik nam op zondagmorgen deel aan de mooie en verzorgde viering in de parochiekerk van dit kleine stadje, van het hoogfeest van het leven, dat voor de haitianen dit jaar een speciale dimensie kreeg. Na de hoogmis reden we dan de lange weg terug naar Port-au-Prince.

Vorige donderdag zocht ik en vond Rebecca Delice in een tentenkamp in de wijk Delmas 40. Rebecca is het doodgewaande meisje. Ik was blij haar levend weer te zien en zij liet haar vreugde om dit weerzien ook aanvoelen. Ze had verschillende kwetsuren en een gebroken been, dat door Cubaanse dokters werd behandeld. Er is nog een ijzer ingepland dat er binnen afzienbare tijd weer uit moet. Maar ze leeft !

Vanmorgen ging ik eerst met Jasmin naar een sessie kinesitherapie in de kliniek van Artsen zonder grenzen, afdeling Handicap International. Eind deze maand zou hij een voorlopige prothese krijgen. Ik kreeg het weer even moeilijk toen ik al dat leed zag van zovele mensen en vooral zovele kinderen die een arm of een been moeten missen ten gevolge van de catastrofe van 12 januari en nu daar behandeld worden. En weer stond ik vol bewondering voor het weerstandsvermogen van deze gehandicapten die dat alles met een glimlach ondergaan.

Daarna ging ik nog eens naar het puin van onze vroegere woonst (een stukje heimwee precies) en ik vond een paar jonge kerels die erin lukten een groter gat in één van de binnenmuren te maken en een zijmuur, zodat ze zes stoelen naar buiten konden werken. Het pleintje vooraan de straat is ondertussen een krottenwijk geworden, waarin het zwermt van de kinderen. Verschillende onder hen kwamen afgelopen als ze me zagen.

Daarna ging ik met enkele Mamosa kinderen naar het nieuwe huurhuis kijken in de wijk Delmas 75, een zestal kilometer van mijn vroegere woonst tegen Petion Ville aan. Het is alles bijeen een zeer ruime woonst met vele kamers. Woensdag wordt het huurcontract getekend en dan maar aftellen tot we er kunnen intrekken. Het zal klaar zijn op 1 mei aanstaande. Er zullen aanvankelijk 17 kostgangers terug thuis zijn. Josiane blijft in Cap Haitien, waar ze logeert bij haar zus en naar school gaat. Ook Olène zal dit jaar in Hinche blijven en er haar retorica afmaken. De jongens (behalve Jasmin en Junior) komen niet terug inwonen (zolang hun schoolgaan nog niet verzekerd is) voor oktober (na mijn verlof dus). Ook Vedeline heeft trouwplannen en zal waarschijnlijk niet terug inwonen. Verder blijft er plaats voor Watchline en Edna die, als ze slagen voor de retorica, zoals jaren geleden beloofd naar Mamosa komen inwonen voor verdere studies. Aangezien Mombin Crochu niet werd getroffen door de aardbeving, zijn ze steeds verder naar school blijven gaan in hun eigen stadje. Daar is echter geen klas meer beschikbaar na de retorica. De rest van de meisjes beginnen de komende dagen terug aan hun klassen. Kimtherly begon al en gaat dus morgen weer naar school. Yolta, Anne-Michelle, Sherline en Yasmina beginnen de 12 de april. Hun school start opnieuw van 12 uur tot 5 uur elke namiddag in een ander lokaal op Delmas (Het college Saint Martin de Tours). Derniela zal haar verpleegsterstudies terug aanvangen vanaf volgende week en Nirvah en Natacha begonnen vorige week al met hun klassen (in tenten) aan de hogeschool voor Economische Wetenschappen. Voor Darline, die al terug school liep in Hinche, zou toch verder gaan hier in de stad. Haar school zou de 12 de ook weer opstarten, maar daar is nog geen 100 % zekerheid over. Melanie zal weer zorgen dat de magen gevuld worden en Wilnise en Junior blijven werk zoeken. Hélène zal voorlopig haar tenten bij ons opslaan en de kamer delen met haar zus Marie-Ange die bij ons mag komen logeren terwijl ze werkzoekende is. Ook Nadège die zopas een mooie baan vond zal voorlopig nog thuis zijn in Mamosa. Tenslotte is er Ifaunise, die op zoek is naar een alternatieve oplossing om haar studies af te maken, misschien in de Dominicaanse Republiek. In afwachting woont ze bij ons terug in.

Ik ben blij met de komst van de containers. Er zullen heel wat nuttige dingen in zijn voor de nabije toekomst en de organisatie van Mamosa en de jeugdactiviteiten.

Tot de volgende keer.

Neem ook een kijkje in de rubriek foto's voor enkele foto's bij dit dagboek bericht.

Maandag 29 maart

Ik ben zopas terug van de kliniek van Artsen zonder grenzen / afdeling Handicap International. Jasmin begon er vandaag met kinesiterapie om hem klaar te stomen voor het ontvangen van een prothese. Ik zal dus hier in Port-au-Prince gesteld geraken. Er waren een twintigtal andere kinderen (tussen 15 en 20 jaar) met dezelfde handicap als Jasmin. Ik bleef stil bij het zien hoe desondanks die kinderen lachend en elkaar plagend aan de oefeningen deelnamen. Jasmin was er graag bij blijkbaar. Hij kreeg er nieuwe krukken.
Neem ook een kijkje in de rubriek foto's voor enkele fotos van deze sessie.

Zondag 28 maart

Vandaag Palmzondag. Eerste dag van de Goede week. Tijdens de voorbije week had ik goed mijn bezigheid.

Ondertussen weten we dat de meeste van de betrokken kinderen van Mamosa, evenals de kinderen die van een peterschap genieten, de week na Pasen terug naar school kunnen. Daarmee werd het voor mij meer dan dringend om een woonst te vinden waarin ik de schoolgaande kinderen van Mamosa kan onderdak geven. Maandag 22 maart nog maar eens op zoek gegaan naar een woonst, ditmaal in de wijk Delmas 75 (Halfweg Port-au-Prince en Petion Ville). Vrienden die daar woonden hadden ons getipt dat er in deze wijk, die wonderwel weinig getroffen was, huizen te huur stonden. Ik zag enkele woningen, op één na allemaal te klein, en nam optie op een huis dat me wel aanstond met de afspraak om in het komende week end de huur daarvan desgevallend vast te leggen. Het werd wel vlug duidelijk dat aangezien de vraag veel hoger is dan het aanbod, de huurprijzen sterk de hoogte ingaan, en dit zeker voor een ruime woonst die aan de nood kan beantwoorden.

Dinsdag 23 maart trok ik met de 7 kinderen die in Tabarre logeren naar “Wahoo bay”, een strandhotel in Caries op een 50 km ten Noorden van Port-au-Prince voor een twee daags verblijf aan zee. Ook Jasmin was van de partij en ze genoten allen van dit buitenbeentje extra ontspanning.

Vorige vrijdag 27 maart, heb ik samen met Hélène contact opgenomen met een Belgische kinesiste, Anne Dujardin van de afdeling Handicap International van Artsen Zonder Grenzen. Dit op aanwijzing van Peter Verscheuren van "Materialise", in verband met de prothese die we nodig hebben voor Jasmin. Vanaf maandag 29 maart zullen we met Jasmin elke dag naar dit noodhospitaal gaan voor verdere behandeling.

Vrijdagnamiddag zegde ik dan toe voor de ruime woning die ik in de wijk Delmas 75 had gezien. De huurprijs voor een jaar is 1500 US $ per maand (ongeveer 1100 Euro, te nemen of te laten. Het huis is aan een opknapbeurt toe nu en vanaf 1 mei zal ik er kunnen intrekken. Dat noopt me toch nog een maand op de Scheutse gastvrijheid te moeten rekenen. Maar het aantal kinderen wordt vanaf volgende week dan toch te hoog om daar verder dan nodig ten laste te zijn. Een huis huren is een voorlopige oplossing die zich opdringt. Het huis dat ik huren kan is alles bijeen een vrij grote woning met voldoende kamers, niet gemeubeld maar wel met heel wat ingemaakte kasten. Ik zal de huurprijs betalen met de steun die via de acties in België aan het project Mamosa is toegezegd. Ik kon wel heel wat bedden en matrassen uit mijn vorige woning halen, maar voor de rest heel weinig aan meubels. Bij het materiaal dat in de container onderweg is, zijn er heel wat dingen die van groot nut zullen zijn. Ik hoop dat ik voor maximum twee jaar zal huren en dat we dan in ons eigen “Mamosa”huis terecht zullen kunnen. Daarom zal ik het ook zuinig houden wat meubels betreft in afwachting van de voltooiing van de nieuwbouw.

Gisteren zaterdag hielden we onze tweede sportdag. Ditmaal waren er 46 kinderen komen opdagen. En ze vragen of ze de volgende keer hun vriendjes mogen meebrengen.

De Generale Overste van Scheut kwam gisteren ook toe voor een bezoek aan Haïti en aan de confraters na de catastrofe van 12 januari. Ik ging vanmiddag met hem kijken naar wat eens huize Mamosa was geweest ….

Tot een volgende keer

Aan allen mijn beste wensen voor een vreugdevol Paasfeest !

Neem ook een kijkje in de rubriek foto's voor enkele foto's bij dit dagboek bericht.

Zaterdag 20 maart 2010

Weer een paar weken verder.

Van donderdagavond tot vrijdagmiddag heeft het hier pijpenstelen geregend. Dit bezorgde aan vele mensen uit tentenkampen een natte nacht en deed de terreinen waarop hun tenten staan in echte slijkpoelen veranderen. Zielig om zien. Ik slaap ook nog steeds in een tent zoals de meeste bewoners hier. Een goede tent zodat we gelukkig droog bleven.

Men kondigt aan dat het onderwijs weer zal opstarten vanaf paasmaandag. De kostgangers van Mamosa die nog in het middelbaar zijn zullen die dag weer terug naar school kunnen. Ik ben nu serieus op zoek om een woning te kunnen huren om aan deze schoolgaande kinderen een onderdak te kunnen bieden. Maandag zullen we naar enkele huizen gaan kijken op Delmas 75, volgens een aanwijzing die we kregen van vrienden die daar wonen.

Vandaag begonnen we terug met onze jeugdactiviteiten van zaterdagvoormiddag, tot groot genoegen van degenen die deelnamen. Er waren 26 kinderen komen opdagen. We deden het hier op het terrein van ons vormingshuis, waar een grasveld (deels met tenten bezet) en een volleybalplein ons genoeg ruimte verschafte voor de uitvoering van ons programma. Ik reed om 6 uur vanmorgen met de grote bus van Banzaï naar Delmas waar ik op drie afgesproken punten een deel van de kinderen die ik had kunnen verwittigen ging ophalen. De regen van eergisteren hield enkele kinderen weg van de afspraak. Ik deed de deelnemers om elf uur weer terug weg. Ze genoten van die enkele uren extra ontspanning en zullen volgende week zaterdag zeker weer terug op post zijn. Ik verwacht dat we dan heel wat meer deelnemers zullen hebben. Zopas belde de vader van twee kinderen die meededen me op om te zeggen hoe zijn dochtertjes van deze voormiddag hadden genoten.

Vanavond de eucharistieviering van morgen voorbereid. Ik zal daarin voorgaan in de parochiekerk van St. Louis Marie de Monfort. Sinds vorige zondag gebeurt dit terug binnen in de kerk, die wonderwel weinig schade heeft gehad van de aardbeving.

Maandag 8 maart

Kimberly ging vandaag de eerste keer terug naar school. Ik bracht ze vanmorgen weg. Ze vertelde bij thuiskomst dat er 20 van de 35 klasgenoten waren komen opdagen. Verschillende van de afwezigen zijn in het binnenland bij familie. Ze sprak ook van één dodelijk slachtoffer, een meisje uit het 5 de leerjaar omgekomen tijdens de aardbeving.

Josiane gaat nu in Cap Haitien verder met haar studies. Ze logeert bij een zus. Ook Olène en Darline gaan weer naar school in Hinche. Enkele van de hogescholen zouden ook de draad terug opnemen en terug opstarten onder tenten. Nirvah zou maandag weer terug beginnen. Voor de anderen nog geen duidelijke vooruitzichten.

Anne-Michelle zal morgen de uitslag van het hersenonderzoek moeten krijgen. Hopelijk krijg ik daarvan goed nieuws.

Tot een volgende keer.

Zondag 7 maart

Zopas terug van Saint-Marc, waar Banzai met een meisjesploeg en een jongensploeg deelnam aan een volleyball tornooi. Initiatief genomen door volleybal vrienden in Saint Marc met de bedoeling sportactiviteiten aan te bieden aan onze jongeren van Port-au-Prince, die daar nu weinig kans voor hebben. We moesten wel enkele spelers en speelsters missen, maar beslisten toch mee te doen, meer om er eens “uit” te zijn en degenen die beschikbaar waren de kans te geven van door deze deelname hun zinnen te kunnen verzetten. We reden met onze grote bus zodat de deelnemers van andere ploegen ook meekonden. Ook gingen er een zestal van de beloften die we hadden kunnen bereiken mee. We vertrokken zaterdagmorgen en hoewel de weersomstandigheden deden vrezen voor regen, bleef het heel de dag droog zodat het tornooi volledig kon worden afgewerkt. Het deed ergens deugd samen met dat jong volk twee dagen onderweg te zijn. Het werkte echt ontspannend en ik zag dat ze er allemaal (ikzelf ook trouwens) deugd aan hadden. Banzai werd in Saint Marc goed ontvangen en we logeerden er gratis in een mooi hotel “Le Gout” (met zwemkom). Er was even paniek bij onze meisjes toen ze constateerden dat we er kamers binnenshuis kregen. Enkelen zeiden zelfs liever in de bus te slapen dan op hun kamer. Ik had al mijn overredingskracht nodig om hen van het tegendeel te overtuigen en door aan te tonen dat Saint Marc helemaal geen schade had opgelopen aan gebouwen. Uiteindelijk hielp dit om bij hen de psychose die ze delen met de mensen van de hoofdstad te verzwakken.

Maandag 1 maart

9 uur 50. Ik zit aan de computer. Plots begint het huis hier te daveren. Een nieuwe zware aardschok. Het duurt maar een vijftal seconden…. Ik kreeg zelfs de tijd niet om buiten te geraken. We beginnen er precies gewoon aan te geraken. Het vermeerdert alleen maar de stress. Het komt hard aan voor de zenuwen en verschuift de psychologische druk om het normaal leven te hervatten weer een tijd naar later ……

Na een beetje bekomen te zijn ga ik verder met mijn dagboek …

Ik ben bijna rond met mijn opsporingen naar petekinderen (daarvan zijn er nog 3 die ik niet kon lokaliseren) en kinderen leden van Banzaï. Gisteren hadden we een vergadering hier met het bestuur van de sportbond. Daarin maakten we een (voorlopige) balans op van “Banzaï na de ramp”. Twee ingeschreven leden (speelsters) overleefden de ramp niet. Ook twee oud-leden vonden de dood onder de brokstukken van hun woning. We telden een drietal zwaar gekwetsten. De meesten onder hen leden enorme materiële schade door het verlies van woning en inboedel. Velen hebben familieleden en of vrienden te betreuren. Rosini Choudelore, speler van onze ploeg die in tweede afdeling uitkomt, verloor zijn moeder, jongere broer, twee nichten en een kozijn. Zij werden onder het puin van hun huis bedolven in Leogane. De meeste leden zijn dakloos en wonen nu in één of ander tentenkamp in de stad. Een deel trok naar het binnenland bij familie. Sommigen onder hen komen na enige tijd weer terug. Heel wat sportmateriaal ging eveneens verloren. Het terrein dat we huurden is ingepalmd door een tentenkamp. Alle sportactiviteiten liggen voorlopig stil. We plannen om in de nabije toekomst een “Banzaï” dag te organiseren waarop we alle leden die we kunnen bereiken zullen uitnodigen, als het kan hier op het terrein van het vormingshuis van Scheut.
……….

Deze namiddag nam ik “live” via Skype, deel aan een persconferentie met het gemeentebestuur van Torhout dat op 21 maart een grootse actie opzet ten voordele van Mamosa. Het is bemoedigend al die blijken van solidariteit en steun te mogen ervaren.

Tot zover voor vandaag.

Woensdag 24 februari

Zopas terug van Cap Haitien waar ik de begrafenis van de moeder van Lesly Julien, een haitiaanse scheutist, bijwoonde. Het was wel een vermoeiende reis. We vertrokken dinsdagmorgen en bleven overnachten bij onze confrater , Eyma Leclerc, in Terrier Rouge, op 20 minuutjes rijden van Cap Haitien. Een rit van 300 km waarover we wel 7 uur deden, aangezien de weg naar Cap Haitien voor een kleine helft in erbarmelijke staat is. Het viel wel op dat vanaf 40 km buiten Port-au-Prince (voorbij Cabaret) er geen effecten van de aardbeving meer te zien waren. Ze hebben wel lichte trillingen gevoeld overal in het land blijkbaar maar In Cap Haitien is er helemaal geen schade en zijn er geen slachtoffers. Hetzelfde geld voor alle andere steden waar we langs kwamen (St Marc, Gonaives, Plaisance, Limbe en alle andere plaatsen in het Noorden). Bijgevolg sliep ik in Terrier Rouge op een kamer in een normaal bed. Het was de eerste keer sinds de 12 de januari.

Dinsdagmorgen (23 februari) hebben we weer een krachtige aardschok gevoeld. Het was 1 uur 30. Ik werd er wakker van. Men zegt dat hij 4,7 op de Richterschaal haalde. Enkele minuten later nog een kortere beving. Het feit dat de aarde hier bij tussenpozen blijft trillen, schept hier serieuze paniek. Vanavond slaap ik wel weer in de tent, samen met de leden van de Mamosafamilie die hier zijn. De aardschokken van gisteren nacht houden de angst om binnen te slapen levendig.

Tot binnenkort

Maandag 22 februari

Vanmorgen toch nog maar eens terug naar het huis. We lukten er uiteindelijk in door te dringen tot de platgedrukte eetkamer en voorkamer. Veel goeds konden we er niet meer in vinden. Alles was er vernield. TV, videospeler, meubels, ijskast, vaatwerk en de meeste van onze sport trofeeën waren aan stukken.

Vannacht rond half vijf en deze voormiddag rond tien uur kregen we weer een krachtige maar korte aardschok. We slapen nog steeds in tenten. Het zal nog lang duren voor mensen weer terug binnen willen slapen. Er is een panische angst om onder een dak te slapen. Gisteravond begon het weer te regenen. Mijn gedachten gingen weer naar die massa mensen die zo goed als in open lucht slapen …

Ik ontmoette gisteren een tante van Roberdine. Ze werd gedood terwijl ze haar klein zusje (2 maanden) in de armen nam om haar te beschermen tegen de vallende stukken van hun huis. De baby werd levend teruggevonden. De moeder is samen met haar man en de twee andere kinderen (meisje van 2 jaar en baby van 2 maanden) die de ramp wel overleefden, naar de geboortestreek van haar familie in Port-de-Paix (Noord westen van Haïti).

Het blijkt dat er nog tientallen doden onder het puin liggen. Terwijl ik deze namiddag door de stad reed konden we niet ver van ons huis vaststellen dat ze pas nog enkele lijken hadden weggehaald onder de brokstukken van een ineengestorte woning.

Gisteren hielden we hier in Tabarre een vergadering met de ouderen van Mamosa : Roselène, Hélène, Floraine, Nadège, Wilnise en Ifaunise. We hadden het over Mamosa na de ramp. Ze zijn allen van oordeel dat we voorlopig nog niet aan het huren van een huis kunnen denken en dat we ondertussen gedwongen blijven om in deze noodsituatie verder te blijven leven en met enkele van de jongeren op de gastvrijheid van Scheut te blijven rekenen. Ze staan ook achter het project voor heropbouw zoals ik het begin te zien. Een complex waar het huis Mamosa en ook de nodige infrastructuur voor de jeugdactiviteiten is voorzien.

Deze namiddag kwam Anne-Michelle ons opzoeken in Tabarre. Ze kwam met haar zus, Wislyne, van Mombin Crochu. Was dat een blij weerzien. Ze klaagt nog wel van regelmatige hoofdpijn, maar ziet er verder goed uit. Ik zal voor ze weer naar Mombin terug gaat, toch maar een hersenonderzoek laten doen om zeker te zijn dat er geen letsel is.

Vrijdag 12 februari

Vandaag is het al een maand geleden sinds Haïti door elkaar werd geschud door een helse aardbeving. Telkens weer beleef ik die rampzalige 20 seconden die dood en vernieling zaaiden en het leven van degenen die ontkwamen totaal veranderde. Ik betrap me erop nu en dan ingebeelde aardschokken te voelen ….

Deze 12 de februari werd uitgeroepen tot een nationale dag van gebed een rouw. Overal in het land werden er gebedsdiensten georganiseerd en daarvoor werden alle andere sectoren van het sociale leven stilgelegd. Er was bijna geen autoverkeer op straat vandaag.

Port-au-Prince, of wat er van overbleef is één groot vluchtelingenkamp geworden. Alle openbare pleinen werden door de overlevenden ingepalmd waar ze wonen in tentjes gemaakt met lakens of ander materiaal. Woensdag nacht regende het hier. Mijn gedachten gingen onmiddellijk naar de duizenden daklozen die onder hun onfortuinlijke tentjes de nacht doorbrengen. Deze regen is de voorbode van het komende regenseizoen …. Ik verneem dat ze hier en daar tenten uitdelen aan de mensen die op stadspleinen logeren.

Vorige woensdag vond ik mijn draagbare telefoon terug. Bij het proberen een metalen klasseerkast uit het puin te halen bleek hij daar onder te liggen. Ik ben nu dus terug bereikbaar op mijn gewone nummer. Daarmee kan ik nu toch wat gemakkelijker contact opnemen in mijn opzoekingen om overlevenden te vinden tussen de petekinderen en leden van onze sportbond. Tot nu toe leidt dit nog steeds tot een dankbaar “oef”.

Gisteren de stad nog maar eens ingetrokken. Eerst naar het Belgisch consulaat om inlichtingen in te winnen over de voorwaarden om Jasmijn desgevallend naar België te laten gaan voor een degelijke prothese, zodat hij terug op 2 benen verder door het leven kan.

Ik reed nog maar eens naar ons huis om te kijken of er nog meer dingen uit te halen waren en konden nog een bed vrijmaken en meenemen. Ik was blij onderweg een paar kinderen, leden van onze sportbond, gaaf en gezond terug te zien en geruststellend nieuws over anderen te vernemen. We reden langs de school waarvan we het volleybal terrein huren. Die school is uitzonderlijk gespaard gebleven en staat nog recht. De speelplaats is er wel een tentenkamp geworden, waar heel wat mensen uit de buurt de nacht doorbrengen.

Vrijdag 5 februari

In de voormiddag naar wat eens het huis waar Bon Nouvèl gevestigd was gereden. Ze waren er gisteren begonnen met puin te ruimen in de hoop binnen te geraken en kostbaar materiaal te redden. Sindsdien proberen ze alles wat waardevol is en naar buiten kan gebracht worden te recupereren. Ik reed met een volle auto met boeken en de inverter en batterijen om ze in veiligheid te brengen in de lokalen, gelukkig gespaard, van de drukkerij “Bois Caiman” waar BN wordt gedrukt.

Bij het rijden door de stad werd ik stil bij het zien van de vernieling die deze aardbeving daar heeft meegemaakt.

Ik reed langs het stadsplein “Champs de Mars” aan het presidentieel paleis dat een enorm vluchtelingenkamp is geworden. Duizenden en duizenden daklozen hebben er zich geïnstalleerd in tenten of vlug ineengeflanste huisjes van golfplaten, houtafval en karton.

Ik geef er mij wel rekenschap van dat het verlies van het huis van Mamosa maar een druppeltje is in het vat van de ellende waarin het haitiaanse volk is gedompeld.

Hélène kwam vandaag terug na een weekje rust bij haar familie. Ik ben er wel blij mee, zodat Jasmin betere zorgen kan krijgen. De Belgische dokters zijn sinds woensdag definitief vertrokken zodat ik bij hen niet meer terecht kan voor opvolging van Jasmin.

Dinsdag 2 februari

Vanmorgen minder goed nieuws. De vreugde omwille van het overleven van Rebecca sloeg terug om in droefheid bij het nieuws dat we toch een dodelijk slachtoffer tellen bij de Cunina Petekinderen. Roberdine Celine (14 jaar) overleefde de aardbeving niet. Ze was ook lid van Banzai en speelde mee met de beloften (U-15). Ik was er de hele dag misselijk van.

Vanmiddag bij het terugkomen van Petion Ville over Canapé Vert werd ik nogmaals getroffen door de enorme vernieling die de aardbeving heeft teweeg gebracht. Ook daar liggen heel der wijken in puin.


Roberdine Celine, 14 jaar en lid van de sportbond, overleefde de ramp niet

Maandag 1 februari

Vanmorgen met Jasmin nog eens terug naar het Belgisch kamp om zijn verband te vernieuwen. De Belgische delegatie vertrekt woensdag terug en er komt geen vervanging voor hen vanuit België. Volgens wat ik verneem komen er dokters uit Portorico in de plaats.

Deze namiddag een zoektocht ondernomen naar kinderen waarover ik nog geen informatie kon vinden. Ik trok daarvoor naar twee tentenkampen op Delmas. Mijn opzoekingen waren niet geheel vruchteloos. Ik zag enkele petekinderen en kinderen van onze sportbond en kreeg betrouwbare informatie over andere, tot nu toe altijd berichten waarop ik “oef” kan zeggen. Ik kreeg daarbij nog goed nieuws : Rebecca Delice, meisje uit de groep “espoirs” van Banzaï waarvan me vorige week werd gezegd dat ze de dood had gevonden onder het ingestorte huis waar ze woonde, is weliswaar gekwetst geraakt maar heeft de ramp wel overleefd. Oef !

Aanvulling op het dagboek uit een mail van Jan.

Ik begin concrete plannen te koesteren, daartoe aangemoedigd door de formidabele respons van het thuisfront. Ik heb het plan van een jeugd (sport) centrum te bouwen, waarin Mamosa geïntegreerd zou zijn, nu ook voorgelegd aan de provinciale raad en hoop van hen groen licht te krijgen. Het komt er dan op aan een stuk grond vast te krijgen om deze droom inderdaad te kunnen verwezenlijken. Ik ga binnenkort daarvoor naar de burgemeester van Delmas, waarmee ik enkele maanden geleden al eens over de mogelijkheid heb gepraat om een plaats te hebben waar we een volleybal terrein zouden kunnen aanleggen. Hij had daar toen precies wel oren naar .... Zo gauw er een terrein is dan de plannen tekenen en kostenberekening .... Hoop doet leven.

Ik kreeg vandaag goed nieuws hier. Bij mijn opzoekingen in twee tentenkampen naar kinderen waarvan ik nog geen informatie kon vinden, werd het bericht van de dood van Rebecca Delice tegengesproken. Ik heb haar niet gezien, maar wel enkele van haar vriendinnetjes. En die bevestigden me dat Rebecca de ramp wel had overleefd, dit in tegenspraak tot het eerste bericht dat melden dat ze haar levenloos vanonder het puin van haar huisje hadden gehaald. Ze werd weliswaar gekwetst aan de benen, maar is levend. Was dat nog eens een verluchting. Gelieve dat dus ook recht te zetten op de site.

Met een dankbare groet aan heel de familie en de achterban die me moed geven in deze zware tijd.

Zondag 31 januari

Zopas terug van de eucharistieviering in de parochie van de wijk OKAY. Hoewel de kerk overeind bleef had de viering plaats in open lucht op een terrein naast de kerk, terrein dat gedeeltelijk volgebouwd staat met tenten. De mensen hebben een zekere angst om voor langere tijd “binnen” te zijn. Ik zag wel vele bekenden terug en kon informatie krijgen over anderen. In de wijk zijn er vele kinderen het slachtoffer. Twee leden van het parochiekoor overleefden de ramp niet. De lijst van bekenden die in de ramp bleven wordt nog steeds langer. De raming van het aantal doden bereikt reeds 200.000. Deze wonde zal jaren vragen om te genezen …. Verschrikkelijk …

Tot in februari ….

Zaterdag 30 januari

Vandaag In de voormiddag gingen we met Jasmin naar het kamp van de Belgische dokters om zijn verband te vernieuwen. De wonde geneest goed. Maandag willen ze hem nog eens terugzien.

Ondertussen bezocht ik ook Stephanie Jean, die ik eindelijk wist te lokaliseren. Zij is weeskind en een geniet van een peterschap via Cunina. Ik wist dat ze de ramp had overleefd en gekwetst was. Maar ik had tot gisteravond geen informatie kunnen krijgen over de plaats waar ze werd verzorgd. Haar zus lukte erin me telefonisch te bereiken en vertelde me waar ik ze kon vinden. Ik vond ze in het noodhospitaal van de MSF opgericht op de sportterreinen van het college Saint Louis de Gonzague van de Frères de l’Instruction Chrétienne in Delmas. Ze had serieuze verwondingen aan het hoofd, aan de rechterhand en de rechtervoet opgelopen. Ze was blij met te zien. Ik gaf haar wat geld zodat ze voor wat eten kan zorgen. Ze is aan de beterhand maar moet blijkbaar nog geopereerd worden aan de hand.

Bij mijn opzoekingen naar petekinderen en leden van de sportbond kreeg ik geruststellend nieuws over enkelen onder hen. Er zijn nu nog 29 petekinderen die ik nog niet kan lokaliseren.

Vrijdag 29 januari

Vandaag nog maar eens naar wat eens ons huis was gereden. We lukten erin door te dringen in de bergruimte onder het appartement achterin waar we nog heel wat nuttige dingen konden uithalen. Bij het opruimen van brokken steen en puin om die doorgang te vinden kwam onze kat levend maar serieus gekwetst van onder neergevallen brokken steen vandaan. Na 17 dagen! Wat een weerstand zulk een dier heeft!

Het open terrein waar ik de twee eerste nachten na de aardbeving heb doorgebracht is ondertussen volgebouwd met krotten gemaakt van bouwafval uit de vernielde huizen.

We reden op de terugweg langs de cité OKAY. De parochie waar ik een handje toesteek tijdens het weekend werd serieus getroffen. Vele huisjes uit deze krottenwijk werden vernield en er zijn heel wat slachtoffers. Het kerkgebouw werd vrij goed bewaard. De mensen zijn ondergebracht op open terreinen in de buurt waar ze summiere tenten, gemaakt van lakens, stokken en koorden, hebben rechtgezet.

Als aanvulling op het dagboek, de reactie van Jan op de vraag van Griet Hoet op Facebook:

Griet Hoet:

“Wat doet dat met een mens wat jullie daar allemaal hebben meegemaakt? Ik hoop dat het zien van zoveel steun een beetje zalf op de grote wonde is. Ik hoop ook dat je hieruit de moed haalt om de draad weer op te pakken en de projecten verder te zetten waarin jij gelooft en die goed zijn voor de jongeren van Haiti”

Jan:

"Het maakt een mens klein en nietig, verloren en op zoek naar zichzelf. Het trauma dat zoiets veroorzaakt zal lang zijn sporen dragen en ik heb de indruk dat de effecten ervan zich maar met stukjes en brokjes kenbaar maken. Ik voel meer spanning nu bv dan de eerste dagen na de ramp. Misschien wel omdat je in het begin zo overdonderd bent door de omvang ervan dat dit tijd nodig heeft om tot je door te dringen. De onverwachte omvang van de beweging van solidariteit dit onheil heeft teweeggebracht bij het thuisfront is hartverwarmend en geeft de nodige moed om echt de armen niet te laten hangen. Dank aan allen !”

Donderdag 28 januari

Vandaag thuis gebleven en geprobeerd met de telefoon kinderen op te sporen met beperkt resultaat. Bezoek gehad van de jongens, kostgangers van Mamosa. Ze kwamen van Petit Goave over en ’t weer toch eens een bezoek brengen. Ook in Petit Goave liggen heel wat gebouwen in puin en zijn er dodelijke slachtoffers. In Leogane (halfweg Port-au-Prince en Petit Goave) is het nog erger gesteld. Daar staat niets meer overeind. Het dodencijfer dat voor deze ramp wordt opgegeven wordt al op 175 duizend geschat.

Woensdag 27 januari

Vanmorgen zijn Hélène, Darline, Josiane en Olène naar Hinche vertrokken met Frantz, een goede vriend die regelmatig rijdt met onze wagen, in een volgeladen minibus. De bus raakte keivol, zodat ik uiteindelijk besliste niet mee te gaan om de wagen niet te overladen. Hij kwam dezelfde dag nog terug met Sherline die voorlopige hier bij ons zal blijven, Dat maakt dat er nu nog 7 kostgangers van Mamosa in het huis van Scheut verblijven. We mogen er op de Scheutse gastvrijheid rekenen.

Nu en dan voelen we nog steeds lichtere aardschokken. Men zegt dat er in het geheel al 45 kleinere aardbevingen zijn geweest na de ramp van 12 januari.

Ik houd me nu vooral bezig met het opzoeken en of informatie trachten te winnen over petekinderen en leden van Banzaï. Het is heel moeilijk omdat het bijna nooit lukt per telefoon en men niemand thuis kan vinden. De meesten onder hen zijn dakloos. Zelfs indien voor sommigen het huis nog recht staat durven zij niet binnenhuis slapen. De kinderen zijn ofwel vertrokken naar hun familie of kennissen in het binnenland, ofwel wonen ze ergens onder een summiere tent op één of ander open plein in de buurt van waar eens hun huis was. In deze “kampen” leven ze zonder enig schaamtegevoel. Er is een nijpend tekort aan levensmiddelen, gezondheidszorg en sanitaire installaties. Het blijven voelen van aardschokken schept een echte psychose, zodat mensen zich zelfs op de begane grond niet meer veilig voelen. Ook hier in Tabarre slapen we allen voorlopig (?) nog in tenten op het grasveld achter het huis. Gelukkig blijft voorlopig de regen weg. Maar dat zal niet voor lang meer zijn. Wat gaat er dan gebeuren met al deze mensen die zo goed als in open lucht leven?

Dinsdag 26 januari

Vanmorgen om 5 uur weer een korte aardschok. Ik was pas op en zat aan de computer in de hoop internetverbinding te hebben.

In de loop van de voormiddag met Jasmin en Hélène naar het kamp van de Belgische dokters gereden. Hélène had geen gerief meer om hem goed te kunnen verzorgen. We werden er goed ontvangen en zijn verband werd vernieuwd. Zij willen hem op 30 januari nog eens terug zien. Jasmin leert ondertussen met krukken te lopen en draagt zijn lot met moed.

Ik lukte erin wat geld af te halen op de bank, waar het in lange rijen aanschuiven was. Ze leggen wel een limiet op de som die men wil afhalen.

Daarna reed ik met Darline nog eens naar ons huis, waar ze nog enkele dingen uit haar kamer kon redden. Ik luk erin beetje bij beetje kinderen (cunina petekinderen en leden van onze sportbond) op te sporen. De meeste van hen (om niet te zeggen allemaal) zijn dakloos. Ze slapen elke nacht onder tentjes ineengeflanst met lakens en ander bijeengeraapt materiaal ergens op een open plein in de buurt van waar eens hun huis was. Velen zijn naar het binnenland, naar familie of kennissen.

Vanmiddag echter toch droevig nieuws. Een van de kinderen, lid van de groep "espoirs" van onze sportbond overleefde de aardbeving niet. Rebecca Delice (14 jaar) werd eergisteren pas onder het puin van haar huisje gehaald. Ik vernam dit van een Stanley, ook lid van onze espoirs, die in dezelfde wijk woont. Ze kwam enkele dagen voor de ramp nog eens aanlopen bij mij thuis met een vriendinnetje en vroeg me een foto van haar te maken.

update: (maandag 1 februari) Goed nieuws : Rebecca Delice, meisje uit de groep “espoirs” van Banzaï waarvan me vorige week werd gezegd dat ze de dood had gevonden onder het ingestorte huis waar ze woonde, is weliswaar gekwetst geraakt maar heeft de ramp wel overleefd. Oef !


Rebecca Delice, 14 jaar en lid van de sportbond, overleefde de ramp niet

Maandag 25 januari

Vanmorgen een bijeenkomst gehouden met de leden van de Mamosa familie hier aanwezig in het vormingshuis van Scheut, om te plannen voor de nabije toekomst. Vandaag en morgen zullen we nog verder proberen om kleding en andere waardevolle dingen vanonder het puin te halen. Woensdag denk ik dan naar Hinche te rijden met Hélène, Darline, Olène, Josiane en Vedeline. Hélène die nu enorm onder stress zit moet enkele dagen in een andere omgeving kunnen zijn. Ze gaat naar haar familie in Marmont, Darline gaat bij haar moeder thuis en Olène bij haar zus in Hinche. De twee andere gaan naar hun families in Mombin Crochu. Jasmin, Melanie en haar twee kinderen (Wilnise en Junior) en Kim zullen voorlopig nog hier blijven, Ook Yasmina is hier in afwachting om naar familie in Bassin Bleu (bij Port de Paix) te kunnen gaan.

In de loop van de dag beelden gezien van bulldozers met opladers die lijken dropten in grote vrachtwagens die daarmee dan naar massagraven rijden buiten de stad. De dodelijke slachtoffers worden al geraamd op 150.000.

Het vormingshuis van Scheut in Tabarre staat vrij dicht bij de landingsbaan van de vlieghaven. Deze staat ondertussen volledig onder controle van de Amerikanen. Daar is het heel druk sinds de internationale hulpverlening op gang kwam. Er gaan en komen tussen de honderd tot honderd vijftig vliegtuigen per dag. We geraken stilaan gewoon aan het lawaai van deze opstijgende toestellen.

Zondag 24 januari

Vanmorgen met zuster Chantal de Handschutter (ICM) naar het Belgisch kamp gereden om haar daar af te zetten. Ze kan mee met hen naar België. Ze gaan met een bus naar Santo Domingo van waaruit zij dan met het vliegtuig naar België vertrekken. Hun plaatsvervangers kwamen met dezelfde bus toe.

Dan nog maar eens naar ons huis gereden, waar we nog enkele dingen uit het puin probeerden te halen. We lukten erin om door te dringen in de drie slaapkamers van het gelijkvloers en daaruit kleding en waardevolle papieren te redden.

Ik reed dan naar het huis van één van de petekinderen (Belina Victor) en vond haar broertje in de buurt. Zo kreeg ik nieuws over enkele petekinderen die in die wijk wonen. Ik zag ook Jenny Elfort, Cunina petekind. Tot nu toe is de informatie positief. Al degenen waarover ik nieuws krijg zijn gaaf en gezond. Ze wonen wel niet meer “thuis” maar wel ergens op een open plein in de buurt waar ze dan de nacht doorbrengen “à la belle étoile”. Tijdens mijn opzoeking zie ik nog maar eens hoe verschrikkelijk die ramp wel is voor Port-au-Prince. De vernieling is onoverzichtelijk.

Zaterdag 23 januari

Nog steeds worden er mensen levend gevonden onder het puin van hun huis of de plaats waar ze op het moment van de ramp waren. Deze weinige gelukkigen wegen niet op tegen het aantal dodelijke slachtoffers dat nu al wordt geschat op 110.000.

Vanmorgen had de uitvaart van Monseigneur Miot, aartsbisschop van Port-au-Prince plaats, in open lucht op het plein voor wat eens de kathedraal van Port-au-Prince was. Daarin stierven trouwens ook heel wat mensen onder het neergestorte kerkgebouw. Ja, de kerk is ook zeer zwaar getroffen. Twee bisschoppen, een tiental priesters, heel wat religieuzen en tientallen seminaristen overleefden de ramp niet. De meeste kerken, het groot seminarie, het aartsbisdom, katholieke scholen en residenties liggen in puin.

Ik probeerde heel de dag mensen te bereiken om informatie te krijgen over Cunina petekinderen en leden van onze sportbond en andere vrienden en gezinnen waar ik mee begaan ben. De telefoonverbindingen zijn blijkbaar overbelast en daardoor lukte het me zelden effectief contact te krijgen. Van de 126 cunina petekinderen heb ik er toch al de helft gelokaliseerd. Daarbij nog maar één dodelijk slachtoffer. Ook bij de leden van de bond nog geen bevestiging van overlijden. De lijst van bekenden die de ramp niet overleefden wordt echter steeds maar langer.

Donderdag 21 januari

Hier in Tabarre weer geen internetverbinding. In afwachting schrijf ik dus maar op, wat ik dan bij eerste gelegenheid zal doorsturen.

Dinsdagmorgen (19 januari) reed ik op vraag van Dirk Vermeyen, met de grote autobus naar het onthaalhuis voor adoptiekinderen, waar hij werkt. Ze zochten achter vervoer om de kinderen naar de vlieghaven te brengen. Deze zouden geëvacueerd worden naar Nederland. Uiteindelijk werd de verplaatsing uitgesteld tot gisteren woensdag. Ik bleef dus daar maar slapen, om brandstof uit te sparen. Woensdagmorgen, rond 6 uur, weer een aardbeving, een krachtige aardschok die volgens wat ik verneem toch weer schade heeft aangericht en enkele slachtoffers heeft geëist.

Kort na de middag konden we dan toch vertrekken. Een vijftigtal kinderen in de bus met een tiental mensen uit de Nederlandse delegatie die deze kinderen kwamen ophalen. Ik werd geëscorteerd door Nederlandse militairen, gewapend en in uniform. Een landrover van het Nederlandse leger voorop en een achter de bus en twee marechaussees in de bus. Rond twee uur waren we aan de vlieghaven waar de kinderen dan werden ondergebracht in het tentenkamp van de Nederlanders. Ze zijn gisteravond rond 7 uur vertrokken via Curaçao. Ik was blij terug in Tabarre te zijn en vast te stellen dat daar alles OK was.

Ik probeer nu al verschillende dagen uit te vissen hoe het is gesteld met de Cunina petekinderen en de leden van Banzaï. Ik luk er niet in ze op te sporen per telefoon. Tot nu toe geen melding van overlijden op 1 geval na. Mideline Bernadin, voormalig petekind en lid van Banzaï, nicht van Mariola, werd met man en kind onder het puin van haar huis bedolven en ze lieten er alle drie het leven bij in.

Straks ga ik nog eens naar wat eens onze woonst was om te zien of we nog iets kunnen redden onder het puin in de kamers van de benedenverdieping. Tot een volgend schrijven.

Junior en enkele vrienden lukten erin door te dringen tot wat eens zijn kamer was en zijn paspoort en enkele waardevolle dingen mee te brengen. Ik trok deze namiddag met zuster Chantal de Handschutter naar het Belgisch kamp, waar ik nogmaals Dr. Leo Haesendonck ontmoette en andere leden van de Belgische missie. Ik sta in bewondering voor het mooie werk dat ze hier deden. Belgie mag fier zijn over hen. Hun verhalen zullen heel hartverscheurend zijn. Zuster Chantal zal met hen mee kunnen naar België, zaterdag of zondag.

Zondag 17 januari

Ik ga plat onder al die spanning. Verschrikkelijk wat we hier meemaken. De lijst van vrienden en bekenden die de ramp niet overleefden wordt met de minuut langer. Nu het een eerder kalmere voormiddag werd nam ik even de tijd een voorlopige balans op te maken van deze enorme ramp. Haiti is op sterven na dood. Niets en niemand werd door deze ramp gespaard. Schoolgebouwen, klinieken, kerken, supermarkten, winkels, regeringsgebouwen, het presidentiële paleis, en duizenden woningen werden met de grond gelijk gemaakt. Ze zijn verdwenen van de aardbodem of onbruikbaar geworden. Tot nu toe zijn er nog honderden slachtoffers dood of levend onder het puin bedolven.

Dank zij de internationale hulp kunnen medische zorgen worden gegeven, maar deze is onvoldoende. Het sociale leven ligt kompleet lam. De toekomst van MAMOSA is sterk gehypothekeerd. Het huis was weliswaar een huurhuis, maar het is helemaal niet aangewezen in Port-au-Prince nu een woonst te kunnen vinden die Mamosa kan herbergen. Wat zal de toekomst brengen? Vanuit een vernield Haïti.
VERSCHRIKKELIJK !!!!!
Jan Hoet

Zaterdag 16 januari

Rond 8 uur kwam onze confrater, broeder Piet van Kampen in Mon Rêve aan samen met zijn leerjongens en degelijk materiaal, om aldus een weg te kunnen banen naar binnen om vooral belangrijke documenten terug te vinden, zoals de paspoorten van de confraters. Even later kreeg ik nog eens bericht dat Jasmin inderdaad in het kamp van de Belgische dokters was. Ik reed met pater Lesly mee terug naar Tabarre en kreeg zijn wagen te leen om hem op te zoeken. Dit kamp was op Delmas 33 op het terrein van het staatshospitaal “La Paix” genaamd, waar deze Belgische delegatie een noodhospitaal in tenten had opgericht.

Ik was blij Helene en Jasmin terug te zien. Anne-Michelle was ondertussen naar Hinche vertrokken. Mijn hart brak toen ik zag dat zijn voet inderdaad was geamputeerd. Ik liep wenend de tent uit en toen ik me terug onder controle had kwam ik terug bij hem. Hij had mijn emotie gezien en vroeg me waarom ik weende. Toen ik hem eerlijkheidshalve zei dat dit was omwille van hem, repliceerde hij “Dan moeten we straks eens praten”. Jasmin toonde meer moed dan ik. Ik sprak met enkele van deze Belgische dokters en bewonderde hun inzet voor de slachtoffers. Ik nam Jasmin en Hélène mee naar Tabarre waar hij nu “voorlopig” thuis is. Vandaag eindelijk weer even internetverbinding …. Niet voor lang echter. Voor de nacht sliepen we weer onder de tent, ditmaal met Jasmin in ons midden. Rond vier uur in de morgen, weer een krachtige maar zeer korte aardschok ….

Vrijdag 15 januari

Na het ontbijt trok ik terug naar wat eens het huis “Mamosa” was, nog eens met enkele seminaristen in de grote bus om nog meer dingen te kunnen redden uit wat er nog van het huis overschoot. Er was heel veel volk te voet op straat en het bleek dat ze in grote getale op weg zijn naar hun families in het binnenland, weg van de gruwel van de hoofdstad. We lukten erin nog heel wat dingen te redden, zoals de laptop van Wilnise die ongeschonden uit het puin kwam. Uit de buitenkeuken die niet getroffen was haalden we fornuis en butaanflessen. Verder konden we nog kleding van de kinderen en mezelf en enkele matrassen in de bus laden. Over wat zich op de benedenverdieping bevond mogen we een kruis maken. We deden alles weer weg naar Tabarre. Bij mijn aankomst eindelijk internetverbinding waardoor het me lukte een eerste boodschap naar mijn familie te sturen.

’s Namiddags reed ik met mijn haitiaanse confrater Lesly Julien mee naar “Mon Rêve” om daar de wacht op te trekken voor de nacht (We doen het in beurtrol). Onderweg drong de grootte van de ramp nog meer door. Overal langs de weg, ingestorte gebouwen, dode lichamen op straat en mensen op zoek naar zichzelf. We reden langs het gebouw waar het project “Bon Nouvel” is ondergebracht. Het betonnen dak lag als een laken geplooid over het tot op de grond afgebroken huis. In Mon Rêve aangekomen het zelfde desolate beeld. Hoe onze confraters en de Belgische coöperante die er waren op het moment van de aardbeving daar levend zijn uitgekomen is een mirakel. We slapen buiten op de verzakte parking voor het huis,”à la belle étoile”. Het werd weer een lange nacht want ik kon de slaap niet vatten.

Donderdag 14 januari

Nog steeds geen middel om met Hélène in contact te komen. We probeerden in de voormiddag nog enkele dingen uit het huis te halen en ik reed met de grote bus naar Tabarre, waar de confraters uit Mon Rêve ondertussen ook onderdak hadden gevonden. Vier van onze haitiaanse seminaristen reden met me mee terug naar Mamosa om te helpen nog meer waardevolle dingen uit het puin te kunnen halen. Zo lukten we erin, de zonnepanelen, inverter, batterijen en Schotelantenne voor internetverbinding, die de schokken hadden overleefd, in veiligheid te brengen in de grote bus. Ook mijn computer bleek de schok te hebben overleefd, hoewel de monitor op de grond lag. Dank zij de (betaalde) hulp van een kerel die zich “specialist” verklaarde in inbraak in neergestorte gebouwen (de ene zijn dood is het andere zijn brood) konden Melanie en enkele van de kinderen kleding en enkele matrassen uit de middenkamer van het eerste verdiep halen.

In de namiddag reed ik dan met de rest van de kostgangers van Mamosa, die nog ter plaatse waren naar het huis van Scheut in Tabarre, waar allen onderdak vonden. Eindelijk de gelegenheid om wat op adem te komen, een stortbad te nemen en mijn vervuilde klederen te kunnen wisselen voor andere. Uit vrees voor nieuwe aardschokken sliepen we voor die nacht onder tenten opgesteld op het terrein achter het huis. Ik vernam ondertussen dat Jasmin en Anne-Michelle verzorgd werden in het kamp van de Belgische dokters en dat er sprake was dat ze naar België zouden geëvacueerd worden voor medische bijstand. Hélène was bij hen en ik was gedwongen volledig op haar te vertrouwen, aangezien de omvang van de problemen waar ik me nu door moest werken. Het hinderde me niet te kunnen telefoneren en nog steeds geen internetverbinding te vinden.

Woensdag 13 januari

Bij het krieken van de dag terug naar wat eens onze woning was, terug op zoek naar een spoor van Anne Michelle, terwijl Hélène probeerde medische hulp voor Jasmin te vinden. We lukten erin wat dichter bij de kamer van Anne-Michelle te geraken en meenden plots haar stem te horen. De jongens van huize Mamosa begonnen dan op het gevaar van hun leven een weg te banen via de buitenmuur naar haar kamer en een goed half uur later kon een van hen door het gemaakte gat in de muur in het huis kruipen. Even later het verlossende signaal. Ja, Anne-Michelle lag daar levend, geklemd tussen puin en een neergevallen kast. Ik weende van geluk. Ze had haar leven te danken aan het feit dat ze haar hoofd bij het neervallen in een emmer had gestoken zodat een neervallend stuk puin haar niet doodde. Ze werd uit haar netelige positie bevrijd en naar buiten gewerkt door het gat in de zijmuur. Ze was duidelijk onder shock, klaagde van enorme pijn in het hoofd en had gezwollen ogen. Voor de rest geen open wonden en blijkbaar geen breuken. God zij dank, alle 21 kostgangers die thuis waren hadden de ramp overleefd.

De overburen hadden minder geluk en haalden twee dode kinderen vanonder het puin van hun huis. Bij een nevenbuur was er één dode. Later vernamen we dat er heel wat families uit de buurt meerdere doden telden.

Ik reed in de voormiddag met een vriend mee naar het vormingshuis van Scheut in Tabarre (Cazeau). Daar was alles OK. Ik verneem er dat "Mon Reve" (provinciaal huis van scheut) eveneens in puin lag. Een confrater raakte licht gekwetst maar al de anderen waren gezond en wel. Ondertussen was er in onze wijk een eerste hulpverlening tot stand gekomen met de MSF die een noodkliniek instelden op de binnenplaats van de Mormonenkerk in de buurt. Zo kregen Jasmin en Anne-Michelle eindelijk betere voorlopige verzorging. Later op de dag kwam Dirk Vermeyen hen samen met Hélène ophalen om een kliniek te vinden waar ze dan serieuze verzorging zouden krijgen. Ik wist pas de avond van de volgende dag waar ze effectief waren. Het feit van niet te kunnen telefoneren was een enorme handicap …

Ondertussen begonnen we meer en meer de omvang van de ramp te beseffen. Men spreekt al van 45.000 tot 50.000 doden. Mon Rêve werd met de grond gelijk gemaakt. Port-au-Prince ligt voor drie vierden plat. Ondertussen probeerden we enkele dingen die de schok hadden overleefd uit de puinhoop van ons huis te halen. We laadden alles in de autobus die voor de deur op straat stond, met de bedoeling die dingen dan naar het huis van Scheut in Tabarre te brengen. Wachtend op nieuws van Helene en de twee kinderen, beslisten we dan toch nog maar de nacht mee door te brengen met de mensen uit de buurt op het open terrein. In de loop van de dag had ik al enkele van de kostgangers naar hun families in het binnenland doen vertrekken. Ik leed eronder geen nieuws te kunnen krijgen over de vele petekinderen en jongeren die meededen met onze jeugdactiviteiten. Doodmoe hoopte ik te kunnen slapen, maar lukte er weer niet in een oog dicht te krijgen.

Om middernacht plots een algemene paniek. “Iedereen te been, de bergen in, er is een Tsunami op komst!” Met duizenden trok ik samen met honderden angstige mensen de route de Delmas op in de richting van Petion-Ville. Onderweg ving ik beelden op van vernielde huizen en hier en daar dode lichamen onder een laken. Toen we bijna in PV waren vernamen we van een politie escorte dat deze paniek was gelanceerd door bendes die de mensen ver van hun huizen wilden krijgen om aldus te kunnen gaan plunderen. Moe van deze zinloze tocht installeerden we ons weer met de hulp van wat plastieken zakken en enkele lakens op een noodbed op het asfalt van de route de Delmas. Het devies was immers van niet te slapen in de buurt van muren of huizen. Geen kwestie weer van de slaap te vatten. Voor dag en dauw trokken we terug te voet naar beneden, naar de ruines van Huize Mamosa.

Dinsdag 12 januari

Het huis van Mamosa bestaat niet meer. Het is een hoop puin geworden. De aardbeving deze namiddag heeft van Port-au-Prince op minder dan 20 seconden tijd een puinhoop gemaak . Het was even voor 5 uur in de namiddag. Ik zat aan de computer op mijn werkkamer in het appartement achterin toen plots de grond onder mijn voeten begon te trillen. Een aardbeving. Ik had in de drie en veertig jaar in Haïti al wel eens lichte aardschokken gevoeld, maar ditmaal was het duidelijk anders. Het appartement begon vervaarlijk te bewegen en ik probeerde buiten te geraken. Amper drie stappen verder viel ik over de door de kamer rondvliegende voorwerpen en brokken stenen die uit de muren van het dansende gebouw loskwamen. Terwijl ik neersloeg en me daarbij licht kwetste keek ik door de open deur naar buiten en zag met ontsteltenis het grote huis vooraan, waarin de meeste kinderen wonen in elkaar zakken als een kaartenhuisje. Het appartement waarin ikzelf op de grond lag was gedeeltelijk in elkaar gezakt en bleef gevaarlijk hellend vastzitten.

De schok was voorbij en liet een hoop vernieling achter in een wolk van stof. Ik geraakte buiten en begon verdwaasd uit te kijken naar de kinderen en Melanie. Ik zag eerst Jasmin die bij de buitendeur vastzat onder neergevallen brokken van het huis. Dan kwamen ze allen een voor een naar buiten, behalve Anne-Michelle die op haar kamer was toen de aardschok zich voordeed. We haalden Jasmin uit het puin en zijn voet was lelijk gekwetst en blijkbaar gebroken. Gelukkig was Helene thuis en probeerde een eerste verband aan te leggen. Terwijl ik en een deel van de kostgangers van Mamosa probeerden een teken van leven van Anne-Michelle te ontdekken, zochten Helene en enkele anderen betere zorg voor Jasmin te vinden.

Beetje bij beetje begon de omvang van de ramp door te dringen. De meeste huizen van onze wijk lagen eveneens plat en dat was ook het geval voor de kliniek van de MSF. Ondertussen was de duisternis ingetreden en stelden we vast dat er nergens op dit uur medische zorg te vinden was. Mijn minibus was sinds maandag in de garage, zodat ik over geen gepast vervoer beschikte. De grote autobus van onze volleybalclub (60 zitplaatsen) die ik van Dr Eric Desmet had gekregen en die ongeschonden voor het huis op straat stond geparkeerd, kon nu onmogelijk van dienst zijn. We ontdekten ook dat de telefoon voor locale gesprekken onbruikbaar was geworden. Mijn cellulaire lag ergens tussen het puin van mijn appartement.

De mensen uit de buurt trokken naar een open terrein vlak in de buurt met de bedoeling er samen de nacht door te brengen onder de blote hemel. We voegden ons bij hen. Jasmin leed enorm met zijn gebroken en verscheurde voet en de machteloosheid er niets te kunnen aan doen voor morgenvroeg en de vrees Anne-Michelle niet meer levend terug te zien deed enorm pijn. Ondertussen begon het door te dringen dat gans Port-au-Prince zwaar door deze aardbeving was getroffen. Op de route de Delmas, de grote baan die op enkele stappen aan ons huis voorbij liep, was een ware volksverhuizing ontstaan in beide richtingen, mensen op zoek naar een verblijf voor de nacht. De paar honderd verzamelde mensen op het terrein begonnen te zingen en te bidden en deden dit de hele nacht door. Ik lag tussen mijn kostgangers van Mamosa op een stuk karton, met mijn kleren nog vuil en vol stof, maar kon de slaap niet vinden. Tijdens de nacht voelden we met regelmatige tussenpozen weer nieuwe lichtere aardschokken.